Από το 1977 έχω επισκεφτεί επανειλημμένα την Εβραϊκή Κοινότητα της Λάρισας, ένα ιστορικό και ζωντανό κέντρο για τους ανθρώπους μας. Έχω φωτογραφίσει εκτενώς την Εβραϊκή ζωή της και έχω γράψει για την ιστορία αυτής της υπερήφανης Εβραϊκής κοινότητας μετά το Ολοκαύτωμα. Έχω εκτιμήσει τους Εβραίους της Λάρισας, τα λαμπερά φώτα της Ελληνικής διασποράς.

Τα μέλη της Εβραϊκής Κοινότητας Λάρισας λειτουργούν με πάθος για την διατήρηση της μακροχρόνιας Κοινότητας τους, καθώς δυστυχώς αντιμετωπίζουν συρρίκνωση του αριθμού τους και πάλη για την διατήρηση της ιστορίας τους. Η Εβραϊκή Κοινότητα της Λάρισας υπήρξε πάντα φιλόξενη, ζεστή και πρόθυμη να με βοηθήσει με το έργο μου ‘Shira’s Journey Project’ για τους Εβραίους της Ελλάδας. Εκτιμώ βαθιά την φιλία μας.

Η Εβραϊκή Κοινότητα της Λάρισας αν και έχασε το 35% του δυναμικού της στα ναζιστικά στρατόπεδα συγκεντρώσεως, ανασυγκροτήθηκε μετά την απελευθέρωση. Σήμερα είναι μια από τις λίγες οργανωμένες Εβραϊκές Κοινότητες της Ελλάδος, με Συναγωγή, εβραϊκό δημοτικό σχολείο και νεκροταφείο.

Είναι παράξενο πως οι Εβραίοι όπως και οι Έλληνες επιμένουν να επιβιώνουν χιλιάδες χρόνια τώρα. Όλα τα θηρία τρώνε μα μένει πάντα μαγιά. Το να είσαι ένας Έλληνας Εβραίος σημαίνει λοιπόν ότι κρατάς από δυο ρίζες, το ίδιο αρχαίες, το ίδιο πολύτιμες. Ξέρουμε ότι οι μοναδικοί Εβραίοι που εξεγέρθηκαν στο Άουσβιτς ήταν Έλληνες. Συνέβη στις 7 Οκτωβρίου 1944. Κι όταν σκοτώνονταν όπως ήξεραν ότι θα τους συμβεί, έψαλλαν τον εθνικό μας ύμνο, περήφανοι για τη θρησκεία τους, περήφανοι για την πατρίδα τους, περήφανοι ως ελεύθεροι άνθρωποι.